Benimkisi de sensin ne yapayım…
Geldi, konuştuk, aşık oldum ve gitti.
Ben yokluğuna alışırken o başkalarına alıştı. Sevdi, o hep severdi zaten. İnanırdım. Kolay şeylerdi bunlar onun için. Sevmek neydi ki? İlkler hep yaşanırdı, sonların sonu gelmezdi. Beni yitirince yenisini bulurdu o nasıl olsa…
Benden diğerleri gibi davranmamı isterdi. İstediğini yapınca ise biraz farklı ol derdi. Ne istediğini bilmezdi. O hep benimleydi. Bazen yoldaki kaldırım, bazen dinlediğim şarkının sözleri, bazen okuduğum kitabın cümleleri, bazense odamdaki boş duvar… Her düşünceme sızardı. Yalnızlığım onunla hafifler, rüyalarım onunla süslenirdi. Onu sevmek güzeldi. Tıpkı bütün siyahları beyaz görmek gibi…
Bana gelince… Ben onun için gelip geçici bir hevestim. Unutuldum ve bittim. Varlığımla yokluğum eşdeğerdi. Ben hep gerideydim. Attığım her adım da beni geride bıraktı. Bu kadar işte… Geldi, konuştuk, aşık oldum ve gitti. Bu kadar.
